Ο Κώστας μας έφυγε πριν πραγματοποιήσει όλα τα όνειρα του. Αντίο σε έναν άξιο άνθρωπο!


Ώρα Μελβούρνης 23:45, μπαίνω να χαζέψω για λίγο στο Facebook πριν κοιμηθώ.

Βλέπω τον Κωνσταντίνο να τον έχουν επισημάνει σε διαφορά δημοσιεύματα και φωτογραφίες. Κολλάω, δεν ξέρω αν πρέπει να πιστέψω όσα διαβάζω. Στέλνω μήνυμα στην φίλη του την Αργυρώ, μου το επιβεβαιώνει, δεν έχουμε κάτι να πούμε εκείνη τη στιγμή. Ο Κωνσταντίνος Μαρής έφυγε, δεν είναι πλέον μαζί μας.

Μπερδεμένες οι σκέψεις και ακόμα πιο μπερδεμένο το μυαλό και τα συναισθήματα. Είχαμε μιλήσει πριν λίγες ημέρες. Με κάλεσε για να σχολιάσει ένα άρθρο μου, του είπα πως ήξερα πως θα επικοινωνούσε. Γιατί αφορούσε το επάγγελμα του. Γιατί ο Κώστας είχε άποψη. Ήθελε να μου πει τη δική του πλευρά και άποψη, το τι ζει καθημερινά με τα Άτομα με αναπηρία.

Με τον Κώστα γνωριστήκαμε με αφορμή το βίντεο που δημιούργησε μαζί με την παρέα του.
Για την Αδιάβατη Πόλη του Ηρακλείου. Είχε από καιρό την ιδέα να κάνει κάτι για την πρόσβαση στην πόλη του. Να αφυπνίσει τους υπεύθυνους και την κοινωνία. Να περάσει το μήνυμα προς όλους ότι τα ΑμεΑ χρειάζονται άμεσα ίση πρόσβαση παντού, όπως όλοι μας. Ήταν συνεργάσιμος και πρόθυμος από το πρώτο μου μήνυμα. Δέχτηκε αμέσως να κάνουμε τα δυο αφιερώματα, μάζεψε τους φίλους του και για αρκετές εβδομάδες είμασταν και οι 6 σε επικοινωνία.

Αν δεν ήταν ο Κώστας δεν ξέρω πόσο εφικτό θα ήταν, με τη διαφορά ώρας και χωρίς, μέχρι τότε, να έχουμε μιλήσει καν τηλεφωνικώς. Όσο τον γνώριζα έβλεπα πως πραγματικά νοιάζονταν, ενδιαφέρονταν και αγαπούσε το αντικείμενο της αναπηρίας. Δεν ήταν μια δουλειά για εκείνον, ήταν το αίσθημα της προσφοράς.

Στην τελευταία μας επικοινωνία, μου μίλησε για πολλά από τα προβλήματα του χώρου που εργάζονταν. Το μεγάλο παιχνίδι των ασφαλιστικών φορέων και της αναπηρίας. Ξεκινήσαμε να βάζουμε τις βάσεις για ένα νέο άρθρο. Ο Κώστας δεν φοβόταν να μιλήσει ανοιχτά, αρκεί να ήξερε ότι θα βοηθούσε να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο. Με εμπιστεύτηκε από την αρχή και κάπως έτσι ξεκίνησα να τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο ως άνθρωπο και ως προσωπικότητα. Σε μια εποχή που δεν ξέρεις ποιο σου λέει την αλήθεια, με τον Κώστα ξέραμε πως όταν μιλούσαμε, ότι λέγαμε ήταν αληθινό.

Οι 5 φίλοι και συνδημιουργοί του βίντεο Αδιάβατη Πόλη.

Ήταν αληθινό παιδί.
Χαμογελαστός, πρόθυμος, χαρούμενος, ευχάριστος άνθρωπος. Διαβάζοντας όλες αυτές τις ώρες όσα έγραψαν οι φίλοι και οι γνωστοί του για τον άδικο χαμό του, όλοι είχαν να πουν το ίδιο. Όχι γιατί για όποιον φεύγει λέμε όλοι τα καλύτερα λόγια. Αλλά γιατί ο Κώστας ήταν ένα από τα καλύτερα παιδιά! Και έφυγε τόσο γρήγορα. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει όσα όνειρα είχε. Και είχε πολλά όνειρα ο Κωστής.

Δεν είναι άδικο μόνο γιατί έφυγε τόσο μικρός, αλλά γιατί άνθρωποι σαν τον Κώστα αξίζει να τους έχεις δίπλα σου. Να τους έχεις ενεργά μέλη της κοινωνίας μας. Άτομα που την κάνουν καλύτερη, βήμα-βήμα, με σχέδιο και όνειρα. Είναι άδικο γιατί ο Κώστας παρά το πόσο αγαπητός ήταν από όλους, ήταν σεμνό παιδί. Παρά την επιτυχία των άρθρων που κάναμε μαζί, την προβολή που δέχτηκε μετά, τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα του, παρέμεινε σεμνός.

Άλλη μια απόδειξη πως ότι έκανε, δεν το έκανε για να προβληθεί ο ίδιος. Ήθελε να προσφέρει λύσεις, να βοηθήσει, να πιστέψει πως κάτι μπορεί να αλλάξει αν το προσπαθήσουμε όλοι μαζί. Για αυτό το λόγο και ετοίμαζε νέο βίντεο, είχε νέες ιδέες. Είχαν συμφωνήσει η παρέα των 5 φίλων, να το δημοσιεύσω πρώτος, να έχω την τιμή να κάνω το πρώτο ρεπορτάζ.

Πιστεύω πως όλοι τους μαζί ως παρέα, είχαν τόσα πολλά να προσφέρουν στην κοινωνία της Κρήτης και όχι μόνο. Ο Κώστας είχε κάνει μόλις την αρχή και είμαι σίγουρος πως θα φτιάχναμε πολλά και ωραία πράγματα για την αναπηρία και τον συνάνθρωπο.

Και τώρα ο Κώστας μας το έσκασε. Μας άφησε μόνους να συνεχίσουμε.
Δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να τον γνωρίσω. Αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο που με είχε καλέσει στο Ηράκλειο όταν ξαναέρθω Ελλάδα. Το είχα υποσχεθεί πως θα πάω να τους βρω και τους πέντε φίλους. Συχνά μου έλεγε πως με νιώθει μέλος της παρέας τους. Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο; Ένιωθα και εγώ μέλος της παρέας τους, γιατί με βοήθησαν να νιώσω έτσι όλοι τους και ειδικά ο Κωνσταντίνος. Εγώ τον φώναζα Κωστή.

Θα μου λείψουν οι φωτογραφίες και τα βίντεο του, όσο δημιουργούσε κάτι στο κατάστημα που εργαζόταν. Θα μου λείψει που όταν θα χρειάζομαι συμβουλή για κάτι που ήταν της ειδικότητας του, δεν θα έχω που να στείλω μήνυμα για βοήθεια. Παρόλο που δούλευε πολλές ώρες, έβρισκε πάντα μα πάντα το χρόνο να μου απαντήσει. Θα μου λείψει γιατί ήταν ένας θετικός, χαμογελαστός άνθρωπος και δεν έχουμε πολλούς πλέον στις μέρες μας. Θα μου λείψει η προθυμία του, η σεμνότητα του, η ταπεινότητα του και η ανθρωπιά του περισσότερο από όλα!

Έχετε χάσει ποτέ άνθρωπο, που ενώ δεν έχετε ανταλλάξει ούτε μια χειραψία από κοντά, τον νιώθετε ότι είναι πραγματικά φίλος σας; Εγώ όχι. Είναι παγωμένες αυτές οι καταστάσεις. Ο Κώστας μας, έγινε παράδειγμα για όλη την Ελλάδα, έστω και για τελευταία φορά! Να οδηγούμε ακόμα πιο προσεκτικά, να μη πίνουμε και να πιάνουμε τιμόνι. Η αδιάβατη πόλη έγινε και για εκείνον αδιάβατη πόλη τελικά.

Τα φτερά σου κόπηκαν, το έργο σου όμως θα μείνει για να το συνεχίσουμε όσοι μπορούμε. Εγώ όπως έχω υποσχεθεί, θα είμαι δίπλα στην ομάδα σου. Καλό κουράγιο στην οικογένεια του και σε όλους όσους τον γνώριζαν. Καλό ταξίδι Κωστή μου!

*Ως κληρονομιά μας άφησε το βίντεο της Αδιάβατης Πόλης. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Ο Κωνσταντίνος Μαρής ήταν 28 ετών, εργαζόταν ως ορθοπροθετικός και ήταν ο σκηνοθέτης της ομάδας. Η συναναστροφή του με τα Αμεα ήταν καθημερινή.  “Βλέποντας την αγανάκτηση τους και τη κατάντια της κοινωνίας θέλησα να πράξω ανάλογα, μήπως και υπάρξει μια αφύπνιση στη κοινωνία!”

Υπόθεση ψευδούς βιασμού στην Κύπρο – «Ήθελα εκδίκηση επειδή με βιντεοσκοπούσαν» λέει η 19χρονη Βρετανίδα

Δεκάδες Έλληνες έχουν καταλήξει άστεγοι στην Μελβούρνη